Jakie tabletki na odchudzanie warto kupić a jakich unikać

Pożądany tryb istnienia kojarzony wydaje się być ze witalnym odżywianiem jak i również ćwiczeniami fizycznymi. Połączenie kierowców dwóch detalów powinno darować satysfakcjonujący następstwo, jednak niekoniecznie tak wydaje się. Aby przestawić się za zdrowy obyczaj, musimy mieć świadomość, że tamtego chcemy jak i również zrobić wówczas dla siebie, i nie w celu mody jak i również otoczenia. Wtenczas wprowadzenie nieznanych zasad żywieniowych do krajowego życia będzie dużo prostsze.

Poważnym tematem dzisiejszego globu jest uporczywe życie w ruchu, co skutkuje, że nie posiadamy czasu za przygotowanie stałych i witalnych posiłków. Rezultatem tego wydaje się być otyłość spotykana u dużej liczby, nawet niesłychanie młodych osób. Pragnąc zrzucić zbyteczne kilogramy łapiemy po liczne tabletki dzięki odchudzanie, które dostępne będą w aptekach. Warto wspominać jednak, by nie robić z igły widły z katalogów ilością. Substancje odchudzające mają obowiązek być stosownie dobrane, w takim przypadku z pewnością ulżą nam po walce wraz z zbędnymi kilogramami. Poszukiwania stosownych tabletek powinno się zacząć od momentu rozpoznania pochodzenia naszego trudności. U dużej ilości osób zawodzi metabolizm, stąd właśnie powinny wybrać szczególności przyspieszające absorbowanie tłuszczy jak i również spalanie tkanki tłuszczowej. Do tego część pochodzące z nich skutkuje zmniejszenie apetytu i wspierają oczyszczanie układu organicznego, dzięki czemu zminimalizowanie nadwagi może okazać się szybsze jak i również skuteczniejsze.

Zanim podjęciem pewnych działań w niniejszym kierunku, trzeba poznać normy zdrowego odchudzania. Jest to fundamentalne, ponieważ na bardzo treściwym czasie potrafią pojawić się wyniki niepożądane. Jednym spośród nich może stać się, tak zwany wynik jojo. Objawia się pan jako wynik głodówki bądź nieprawidłowo dobranej diety a także braku działalności fizycznej według zakończeniu terapii tabletkami. Toteż ważne wydaje się być ich rozsądne dawkowanie. Wraz z tych naturalnie powodów jedzenie suplementów wspomagających odchudzanie powinien być rozważane i powiązane z wysiłkiem fizycznym. Mamy możliwość udać się do odwiedzenia trenera personalnego i dietetyka, którzy wówczas bez wątpienia wspomogą nam. W charakterze profesjonaliści zadbają o oficjalną zbilansowaną dietę i dopasują wszystkie części do własnej osoby. Wtedy pastylki odchudzające zadziałają prawidłowo. Starczą dobre gotowości i zdrowy rozum.

Ćwiczenia wspomagające skuteczne odchudzanie naturalnie

O ile nasza figura pozostawia sporo do życzenia i bezwarunkowo musimy usunąć kilku nadmiernych kilogramów, wówczas pamiętać powinno się nie tylko na temat zdrowej diecie, ale także o systematycznych i niesłychanie skutecznych ćwiczeniach.

Niestety z brakiem aktywności cielesnej nawet doskonała dieta jak i również najlepsze mieszaniny na odchudzanie nic odrzucić wskórają. Właściwie ułożony zamiar treningowy jak i również nasze odpowiedzialność, to połówka sukcesu, by poprawić własna sylwetkę.

DOMOWE SPOSOBY DZIĘKI ODCHUDZANIE

By schudnąć odrzucić musimy w żadnym razie korzystać wraz z profesjonalnych siłowni. Istnieje niezwykle dużo skutecznych szkoleń, które jesteśmy wstanie wykonywać w mieszkaniu. Dzięki domowym treningom mamy możliwość schudnąć od czasu 3 do odwiedzenia nawet dziesięciu kilogramów co miesiąc. Jeżeli ciekawi Państwa instruktaż we osobistym mieszkaniu, wówczas oczywiście trzeba wybrać tego rodzaju ćwiczenia, które będzie można robić bez zawodowego sprzętu, które dostępne istnieją wyłącznie w siłowni. Mamy możliwość również nabyć specjalistyczny ekwipunek do mieszkaniu, dzięki któremu dostaniemy motywację do odwiedzenia codziennych instruktaży.

W domu doskonale sprawdzi się hula-hop, zwyczajna skakanka, bądź popularna piłka fitness. Nie zapominać musimy zwłaszcza o tym, żeby przed wszelkim ćwiczeniem niesłychanie dokładnie się rozgrzać, inaczej może dotrzeć do groźnej kontuzji. Rozgrzewka jest niesłychanie potrzebna, bowiem przygotowuje pani nasz system do zbliżającego się znoju.

ĆWICZENIA GWOLI POCZĄTKUJĄCYCH

Jednostki, które zaczynają dopiero odchudzanie i w żadnym wypadku wcześniej odrzucić trenowały, odrzucić powinny rozpoczynać od niesłychanie intensywnych szkoleń. Osoby początkujące, powinny powoli przyzwyczajać własne ciało do odwiedzenia wysiłku fizycznego. Piłka fitness to świetny sposób, by rozciągnąć własne ciało. Piłka jest niesłychanie bezpieczna poniekąd dla ludzi osób wraz z bardzo wielką nadwagą. Piłka fitness dzierży również tąże wielką zaletę, że odrzucić obciąża zbyt stawów, natomiast opierając się na piłce, będzie naszej firmie łatwiej przeprowadzić kilka nieskomplikowanych ćwiczeń.

Jeśli chodzi na temat same trening dla młodych, to powinno się obejrzeć w sieci filmiki instruktażowe, dzięki którym dowiemy się jakim sposobem prawidłowo jak i również bezpieczne robić ćwiczenia w mieszkaniu. Dzięki treningom nasza krasa błyskawicznie się poprawi jak i również staniemy się zdecydowanie w wyższym stopniu atrakcyjni przy oczach odmiennych osób.

Kurkuma – skład, właściwości i zastosowanie

Kurkuma należy do przypraw, które oprócz właściwości poprawiających smak i aromat potraw, posiadają również działanie prozdrowotne. W medycynie alternatywnej w krajach azjatyckich kurkuma jest od wieków stosowana do leczenia różnych dolegliwości.

Kurkuma nazywana również szafranem indyjskim, ostryżem długim i turmerikiem jest rośliną wywodzącą się z południowo – wschodniej części Azji. Uprawy kurkumy znajdują się głównie w Indiach, Australii, Peru, Chinach i Tajwanie. Kurkuma należy do najtańszych przypraw – cena za 1 kg kurkumy wynosi około 20 – 30 zł. Żółta przyprawa jest dostępna w formie sproszkowanej i w postaci korzenia. Właściwości przyprawy w obu postaciach są bardzo podobne, jednak świeża kurkuma charakteryzuje się bardziej intensywnym smakiem i zapachem. Korzenie kurkumy są gotowane przed sprzedażą, a ich twarda skórka jest szlifowana.

Kurkuma w doniczce

Kurkumę można uprawiać w doniczce, w domu, aby cieszyć się widokiem jej pięknych kwiatów. Roślina wymaga podlewania co dwa dni, ponieważ potrzebuje stale wilgotnego podłoża. Kurkuma zakwita po 3 miesiącach i kwitnie przez kolejny kwartał ukazując białe i różowe kwiaty.

Stosowanie kurkumy

Dorosła osoba może spożywać 1,5 g kurkumy dziennie, według aktualnych doniesień ze świata nauki, czyli około 1 łyżeczkę. Kurkuma może być stosowania po wymieszaniu z pieprzem czarnym lub pieprzem kajeńskim. Woda z kurkumą nie posiada zbyt dobrego smaku, ale jest sposobem na skorzystanie z prozdrowotnych właściwości tej przyprawy. Z kurkumy można przygotować również złote mleko.

Napój składa się ze szklanki mleka, łyżeczki kurkumy i łyżki oleju kokosowego. Napój najlepiej spożywać na ciepło. Sprawdza się m.in. w okresie przeziębień i grypy, ponieważ skutecznie wzmacnia odporność.

Kurkuma może być również składnikiem suplementów diety – to rozwiązanie dla osób, które chciałyby wypróbować kurkumę ze względu na jej prozdrowotne właściwości, ale nie przepadają za jej specyficznym smakiem. Suplementy diety na bazie kurkumy wspierają trawienie i działają żółciopędnie. Kurkuma uchodzi również za przyprawę przyspieszającą metabolizm.

Właściwości lecznicze kurkumy

Kurkuma wykazuje działanie przeciwzapalne oraz oczyszczające organizm. Przyprawa wywiera korzystny wpływ na pracę wątroby i trzustki. Ze względu na zawartość antyoksydantów działających antynowotworowo. Kurkuma pomaga utrzymać w ryzach poziom cukru we krwi i cholesterol – jest polecana dla diabetyków.

Przyprawa wspiera stawy łagodząc stany zapalne, wzmacniając stawy i zwiększając ich elastyczność. Pomaga ona również w profilaktyce nadciśnienia. Kurkuma ma korzystny wpływ na pracę układu trawiennego, łagodząc wzdęcia i zapobiegając nadmiernemu powstawaniu gazów. Zdaniem naukowców kurkuma może być wykorzystywana do zapobiegania jesiennej chandrze.

Właściwości odchudzające kurkumy

Przyprawa pochodząca z Azji zwiększa tempo metabolizmu oraz poprawia procesy trawienne, a dzięki temu zmniejsza ryzyko odkładania się tkanki tłuszczowej i wspomaga odchudzanie. Niemniej kurkuma nie inicjuje sama w sobie procesu spalania tłuszczu.

Warto dodawać kurkumę do koktajli, np. na bazie owoców, a także do zup i sosów. Kurkuma może być dodawana również do gorących napojów, w tym kawy i herbaty.

Dieta 1000 kcal – korzyści, efekty stosowania i zasady konstruowania jadłospisu

Dieta 1000 kcal opiera się na zasadzie spożywania każdego dnia nie więcej niż 1000 kcal. Dieta może być stosowana dłużej niż miesiąc, ale wychodzenie z diety powinno być stopniowe. Najczęściej tę metodę odchudzania stosują kobiety.

Łatwo zauważyć, że dieta 1000 kcal dostarcza o wiele mniej kcal niż dzienne zapotrzebowanie organizmu. U przeciętnej osoby powoduje ona deficyt kaloryczny na poziomie około 1000 kcal dziennie. W ciągu jednego tygodnia deficyt kaloryczny wynosi 7000 kcal co odpowiada około 1 kg masy ciała. Właśnie tyle wynosi spadek masy ciała w skali tygodnia. Oznacza to, że w ciągu 1 miesiąca stosowania diety można schudnąć około 4 kg.

Odchudzanie z dietą 1000 kcal

W ciągu pierwszego tygodnia stosowania diety spadek masy ciała może być nieco wyższy niż 1 kg, ponieważ dojdzie do utraty nadmiaru wody z organizmu. Dieta 1000 kcal nie powinna być stosowana zbyt długo, aby nie doszło do niedoborów witamin i minerałów. Jadłospis powinien być bardzo zróżnicowany. Należy stawiać na niskokaloryczne produkty bogate w witaminy i minerały, czyli warzywa i owoce oraz produkty bogate w błonnik i proteiny, które zapewniają uczucie sytości na dłużej.

Nie istnieje jeden z góry narzucony jadłospis – menu można dostosować do swoich preferencji kulinarnych. Ograniczeniem jest jedynie dzienny limit kalorii. Oznacza to, że nie ma potrzeby całkowitego rezygnowania np. z czekolady, tłuszczów czy ulubionych produktów. Podstawą jadłospisu powinny być jednak chude mięso, warzywa, owoce, kasze i ryż, ryby przyrządzone na parze. Warto jednak ograniczyć spożycie słodzonych napojów, serów, tłustego mięsa i wędlin oraz alkoholu.

Dodatkowe zalecenia w diecie 1000 kcal

Jednym z celów diety tysiąca kalorii jest kształtowanie zdrowych nawyków żywieniowych. Poza wyeliminowaniem niektórych składników pokarmowych warto ograniczyć spożycie soli, która zatrzymuje wodę w organizmie. Warto także unikać ostrych przypraw, ponieważ zwiększają apetyt oraz zastąpić smażenie i pieczenie z użyciem tłuszczu metodami przyrządzania posiłków nie zwiększających kaloryczności produktów.

Posiłki powinny być spożywane w regularnych odstępach. Oprócz diety 1000 kcal warto uprawiać sport. Aktywność fizyczna sprzyja redukcji tkanki tłuszczowej i zwiększa deficyt kaloryczny sprzyjając utracie kilogramów.

Warto odpowiednio rozłożyć 1000 kcal na pięć posiłków, w tym po 100 kcal na drugie śniadanie i podwieczorek, około 250 kcal na śniadanie, 350 kcal na obiad i 200 kcal na kolację.

Przykładowy jadłospis 1000 kcal

Poniedziałek

Śniadanie: grahamka z plasterkiem szynki z indyka, pomidor, liść sałaty, filiżanka zielonej herbaty bez cukru.

Drugie śniadanie: 2 brzoskwinie lub nektarynki.

Obiad: 100 g piersi z kurczaka gotowanej na parze, 1 marchewka gotowana na parze, ½ szklanki ugotowanej kaszy jęczmiennej. Szklanka wody z cytryną.

Podwieczorek: 1 banan i mały jogurt odtłuszczony, bez dodatku cukru.

Kolacja: 2 jaja ugotowane na miękko z jedną kromką żytniego chleba, posmarowaną masłem lub twarożkiem.

Wtorek

Śniadanie: 2 jaja ugotowane na miękko, 1 kromka pełnoziarnistego chleba, z pomidorem, ogórkiem i rzodkiewką.

Drugie śniadanie: 1 kromka chrupkiego pieczywa z twarożkiem, 4 pomidorki koktajlowe.

Obiad: sałatka z pełnoziarnistego makaronu, papryki, pomidora, czarnych oliwek i sera feta – porcja ok. 100 g sałatki.

Podwieczorek: jogurt naturalny z łyżką borówek amerykańskich.

Kolacja: porcja ok. 50 – 60 g sałatki przygotowanej na obiad.

Środa

Śniadanie: serek homogenizowany, ½ szklanki malin.

Drugie śniadanie: serek wiejski z trzema rzodkiewkami.

Obiad: zupa jarzynowa (250 ml).

Podwieczorek: jogurt naturalny, grejpfrut.

Czwartek

Śniadanie: 3 łyżki płatków owsianych, 1 jogurt naturalny wymieszane z pokrojonym w plastry bananem i 1 łyżką nasion słonecznika.

Drugie śniadanie: garść migdałów (bez dodatku soli i cukru).

Obiad: filet z dorsza (ok. 60 g) gotowany na parze ze szklanką brokułów i kalafiora.

Podwieczorek: 250 g truskawek z 50 ml jogurtu naturalnego i łyżeczką miodu.

Kolacja: czerwona papryka duszona z pieczarkami (ok. 3 sztuki) i jajkiem.

Piątek

Śniadanie: pełnoziarnista bułka z serkiem wiejskim i plastrami świeżego ogórka.

Drugie śniadanie: banan i 20 g orzechów nerkowca

Obiad: krem pomidorowy (250 ml) z 3 łyżkami białego ryżu.

Podwieczorek: 2 jabłka z cynamonem.

Kolacja: 2 kromki chrupkiego chleba z humusem.

Sobota

Śniadanie: omlet z dwóch jajek i 1 pomidor

Drugie śniadanie: serek wiejski, 1 brzoskwinia

Obiad: fasolka szparagowa z bułką tartą (ok. 200 g)

Podwieczorek: różowe lub zielone winogrona (ok. 200 g)

Kolacja: grahamka z pastą z czerwonej fasoli i plastrem awokado.

Niedziela

Śniadanie: jajecznica z 3 jaj, z dodatkiem szczypiorku.

Drugie śniadanie: jogurt naturalny z dodatkiem świeżych truskawek.

Obiad: papryka faszerowana ryżem, z dodatkiem cebuli i pieczarek.

Podwieczorek: pieczone jabłko z cynamonem.

Kolacja: 2 ogórki kiszone, dwie kromki chrupkiego chleba z plastrem ulubionego sera.

Podsumowanie

Pomimo limitu kalorii ustalonego na poziomie 1000 kcal, można opracować jadłospis samodzielnie, wybierając ulubione produkty. Pułapką, w którą można wpaść w przypadku diety tysiąca kalorii, jest jej zbyt długie stosowanie, które może prowadzić do spowolnienia tempa przemiany materii. Wychodząc z diety warto skonsultować się z dietetykiem. Ze względu na to, że dieta zakłada bardzo drastyczne ograniczenie kalorii, nie powinna być stosowana dłużej niż 1 – 2 miesiące. Nie może być ona stosowana również przez osoby chore, kobiety w ciąży i w okresie laktacji, dzieci i dorastającą młodzież oraz przez seniorów.

Dietetyczne zupy – pomysły na lekkie obiady

Zupy warzywne są bardzo zdrowe i lekkostrawne, dlatego często znajdują się w dietetycznych jadłospisach. Poniżej przedstawiamy przepisy na smaczne i niskokaloryczne zupy na bazie warzyw i chudego mięsa.

Warzywa będące podstawowym składnikiem zup charakteryzują się niskokalorycznością. Kapusta w 100 g zawiera 23 kcal oraz dużo witaminy C, wapnia i błonnika, który usprawnia procesy trawienne i zapewnia uczucie sytości. Brokuły (24 kcal/100 g) zawiera witaminy z grupy B, witaminę C i potas. Papryka (28 kcal/100 g) zawiera dużo witaminy C, zaś kalafior (23 kcal/100 g) jest źródłem witaminy C i błonnika. Częstym składnikiem zup są pomidory (18 kcal/100 g) bogate w potas i witaminę C. Dynia (20 kcal/100 g) jest źródłem błonnika, witaminy z grupy B, magnez, fosfor i potas. Do przygotowania zup można wykorzystać nie tylko świeże, ale również kiszone. Ogórek kiszony (11 kcal/100 g) zawiera dużo witaminy C, witaminę A i probiotyki.

Indeks glikemiczny warzyw

Warzywa charakteryzują się niskim indeksem glikemicznym, a sporządzane z nich dietetyczne zupy są niskokalorycznymi daniami obfitującymi w witaminy i minerały. Wymienione powyżej warzywa – poza dynią – posiadają niski indeks glikemiczny. Niektóre z warzyw charakteryzują się wysokim indeksem glikemicznym po ugotowaniu. Należą do nich ziemniaki, buraczki, marchew, bób, kukurydza i zielony groszek. Należy spożywać je z rozwagą – nie w nadmiarze.

Dodatki do zup warzywnych

Warzywne zupy można przyrządzać z dodatkiem chudej wołowiny i mięsa drobiowego. Białko zwierzęce podkręca tempo metabolizmu oraz zapewnia uczucie sytości na dłużej. Oprócz protein warto dodać do zup warzywnych przyprawy, takie jak pieprz, curry, papryczka chilli i kurkuma. Do zup można dodawać również świeże zioła, np. bazylię, tymianek i pietruszkę.

Zupa w jadłospisie

Wbrew pozorom w jadłospisie zupa może pojawić się nie tylko jako danie obiadowe, ale również jako lunch, kolacja, czy śniadanie. Warzywne zupy wspierają oczyszczanie organizmu z toksyn, pomagają oczyścić jelita ze złogów jelitowych oraz dodają energii. Dieta oparta wyłącznie na zupach nie powinna być stosowana dłużej niż 7 dni.

Zupa jarzynowa z kapustą

Do przyrządzenia zupy jarzynowej z kapustą potrzebne będą następujące składniki:

  • ½ główki kapusty białej
  • 6 cebul białych
  • 6 dużych pomidorów
  • 2 papryki czerwone
  • 1,5 l bulionu wołowego
  • sól i pieprz
  • świeża pietruszka, drobno posiekana

Pokrój warzywa w kostkę – pomidory można wcześniej sparzyć i usunąć skórkę. Jeżeli zupa będzie zbyt gęsta, można dodać do niej odrobinę wody. Postaw garnek na wolnym ogniu, wsyp do bulionu pokrojone warzywa i gotuj, dopóki nie zmiękną. Pod koniec gotowania dodaj sól i pieprz. Przed serwowaniem zupy udekoruj ją świeżą natką pietruszki.

Zupa dyniowa

Do przyrządzenia zupy dyniowej będą potrzebne następujące składniki:

  • 1 kg dyni
  • 0,5 l rosołu drobiowego
  • 2 małe marchewki
  • 1 pietruszka
  • pestki dyni (do podania)
  • odtłuszczony jogurt naturalny (do podania)

– pieprz i sól

Obierz dynię, a następnie pokrój jej miąższ w drobną kostkę. Następnie pokrój obrane marchewki i pietruszkę w kostkę i dodaj je do dyni. Zalej warzywa bulionem i gotuj, aż będą miękkie. Na koniec zblenduj wszystkie składniki, dodaj pieprz i sól. Serwuj zupę z łyżka jogurtu naturalnego i pestkami dyni.

Krem pomidorowy

Do przygotowania kremu pomidorowego potrzebujesz następujących składników:

  • 1 kg pomidorów
  • 1 cebula
  • 2 szklanki bulionu
  • 1 marchewka
  • 1 pietruszka
  • sól i pieprz, oregano
  • świeża bazylia

Sparz pomidory wrzątkiem, a następnie obierz je ze skórki. Pokrój pomidory w kostkę. Marchew i pietruszkę pokrój w kostkę, podobnie jak cebulę. Cebulę podsmaż na oleju słonecznikowym, dodaj do niej oregano, sól i pieprz, a następnie pomidory. Kiedy warzywa nieco zmiękną, przełóż je do garnka z bulionem i gotującymi się marchewką i pietruszką. Gotuj całość, aż wszystkie warzywa będą miękkie. Następnie zblenduj zupę blenderem i gotowe. Podawaj krem pomidorowy z dodatkiem świeżej bazylii.

Zupa ogórkowa

Do przygotowania zupy ogórkowej potrzebujesz następujących składników:

  • 5 ogórków kiszonych,
  • marchew,
  • pietruszka,
  • seler,
  • 2 ziemniaki
  • 1,5 l wody
  • pieprz i sól
  • świeży koperek i nać pietruszki

Obierz seler, ziemniaki, marchew i pietruszkę, a następnie pokrój je w kostkę. Następnie zetrzyj na tarce ogórki kiszone. Do 1,5 l wody dodaj pokrojone warzywa, poza ogórkami kiszonymi. Dopiero kiedy marchew i pietruszka będą miękkie, dodaj ogórki kiszone i gotuj jeszcze 5 minut. Na koniec dodaj pieprz i sól. Serwuj zupę ze świeżym koperkiem i posiekaną natką pietruszki.

Zupa jabłkowo – różana

Kiedy smak warzyw nieco ci się znudzi, możesz spróbować zup owocowych. Jedną ze znanych, dietetycznych zup jest zupa przygotowana na bazie jabłek i owoców dzikiej róży. Do przygotowania tego przysmaku potrzebujesz takich składników, jak:

  • 3 szklanki gorącej wody,
  • 0,5 kg jabłek
  • 0,2 kg owoców dzikiej róży
  • jogurt naturalny
  • cynamon

Zalej owoce róży gorącą wodą, a następnie zagotuj. Przecedź ugotowane owoce i odciśnij z nadmiaru wody. Ugotuj jabłka, a następnie połącz je z owocami dzikiej róży i zblenduj na gładką masę, a następnie ponowie zagotuj. Dodaj do owoców wywar z dzikiej róży. Podawaj zupę z łyżką jogurtu naturalnego i cynamonem.

Podsumowanie

Smaczne i zdrowe zupy mogą być spożywane nawet 3 – 4 razy dziennie bez obaw o smukłą sylwetkę. Można zmieniać proporcje warzyw, aby uniknąć monotonii. Warto wypróbować nowe przepisy, oparte na różnych produktach, co pozwoli dostarczyć organizmowi zróżnicowane składniki witaminowo – mineralne.

Dieta sokowa: zasady, jadłospis i efekty

Dieta sokowa jest sposobem odchudzania opartym na spożywaniu płynów – zdrowych soków, wyciśniętych ze świeżych owoców i warzyw, zamiast produktów stałych. Dieta sokowa jest kompleksowy programem oczyszczania organizmu, który pełni rolę etapu przygotowawczego do właściwego odchudzania opartego na zmniejszaniu poziomu tkanki tłuszczowej.

Dieta opiera się na zasadzie spożywania przez okres od 3 do 7 dni soków, które zastępują posiłki stałe. Dzięki temu układ pokarmowy może się zregenerować oraz oczyścić z toksyn i złogów jelitowych. Dieta sokowa wspiera oczyszczanie organizmu z toksyn oraz przeciwdziała rozwojowi chorób cywilizacyjnych.

Efekty diety sokowej

Świeżo wyciśnięte soki owocowe i warzywne są źródłem cennych witamin i minerałów, które wpływają na poprawę kondycji skóry, włosów i paznokci. Po zakończeniu diety sokowej dochodzi do poprawy pracy jelit, które zostają oczyszczone ze złogów.

Dieta sokowa posiada również właściwości odchudzające oraz długotrwale obkurcza żołądek, co prowadzi do zmniejszenia apetytu i szybszego odczuwania sytości podczas spożywania posiłku. W czasie stosowania diety sokowej organizm zostaje prawidłowo nawodniony, więc dochodzi do utraty nagromadzonej w organizmie wody i zmniejszenia obrzęków oraz cellulitu wodnego.

Jednocześnie, pozbycie się toksyn z organizmu wzmacnia układ odpornościowy i poprawia samopoczucie.

Przygotowanie soków

Soki owocowe i warzywne warto przyrządzać samodzielnie, używając wyciskarki wolnoobrotowej. To urządzenie nie powoduje zwiększenia temperatury miazgi owocowej i warzywnej podczas wyciskania soku, więc nie dochodzi do znacznej utraty składników odżywczych. Wyciskarka wolnoobrotowa pomaga uzyskać sok z cząsteczkami miąższu, który zawiera nie tylko kalorie, ale także odrobinę błonnika pokarmowego, witaminy i minerały.

Soki powinny być przygotowywane na bieżąco, a następnie spożywane. Nie warto robić ich więcej „na zapas”. Przechowywane w lodówce tracą nieco na wartości odżywczej. Soki nie powinny być dosładzane. Można dodawać do nich jedynie przyprawy, np. cynamon i imbir do soków owocowych, pieprz ziołowy lub czarny do soków warzywnych.

Alternatywą dla samodzielnego przygotowywania soków za pomocą wyciskarki wolnoobrotowej są gotowe zestawy złożone z soków oczyszczających organizm, przygotowanych ze świeżych warzyw i owoców.

Częstotliwość diety sokowej

Dieta sokowa nie powinna być przeprowadzana częściej niż raz na trzy miesiące. W zakresie stosowania tego typu diet warto skonsultować się z dietetykiem lub lekarzem, aby upewnić się, że nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań. Dieta sokowa jest najczęściej stosowana wiosną, ponieważ okres zimowy sprzyja odkładaniu się toksyn w organizmie, niemniej detoks można przeprowadzić także latem, kiedy sezonowe warzywa i owoce są łatwiej dostępne. Oczyszczanie dietą sokową jest stosowane także w przypadku kuracji weekendowych. Wówczas detoksykacja organizmu trwa jedynie 2 dni.

Nie powinno się stosować diety sokowej w czasie poważnych chorób, przeziębień i okresów osłabienia organizmu, ponieważ wtedy kuracja sokowa zamiast wesprzeć regenerację organizmu utrudni ją.

Przygotowania do kuracji

Dieta sokowa jest bardzo restrykcyjną dietą, do której warto się odpowiednio przygotować. Przygotowania do diety sokowej warto rozpocząć już na około 1 – 2 tygodnie przed jej rozpoczęciem. Chcąc przygotować układ pokarmowy na tak radykalną zmianę sposobu żywienia, warto zrezygnować ze spożywania tłustych, smażonych potraw, słonych przekąsek, białego pieczywa, ryżu i makaronu, aby stopniowo zmniejszać ilość spożywanych kalorii. Dzięki temu przejście na dietę sokową nie będzie tak radykalną zmianą dla organizmu.

Warto wcześniej zaplanować termin rozpoczęcia kuracji, żeby jej stosowanie nie wypadło w czasie wydarzeń towarzyskich i wszystkich innych okoliczności mogących utrudnić dietę. Warto także wybrać tydzień nieobfitujący w stresujące wydarzenia i obowiązki zawodowe.

Dieta sokowa wymaga odpowiedniego przygotowania spiżarni – warto przygotować listę składników potrzebnych do przygotowania soków. Najlepiej robić małe zakupy przed rozpoczęciem kuracji oraz w jej trakcie, aby zachować świeżość owoców i warzyw. Sokowa dieta jest wegetariańska, więc warto na kilkanaście dni przed jej rozpoczęciem wyeliminować z jadłospisu mięso, aby łatwiej było przestrzegać rygor spożywania wyłącznie owocowych i warzywnych soków.

W czasie kuracji, warto zaczynać dzień od szklanki ciepłej wody z cytryną lub filiżanki ziołowej herbaty. Dzięki temu zostanie pobudzony układ pokarmowy i przyspieszy się proces spalania tłuszczu w organizmie. Do południa należy spożywać jedynie soki owocowe. Do pory obiadowej można przyswajać cukry proste z owoców, w tym fruktozę. Dzięki temu nie będzie ryzyka odkładania się tkanki tłuszczowej z powodu nadmiernego spożywania cukrów prostych.

Przez resztę dnia należy spożywać soki warzywne. Soki mogą być spożywane lekko podgrzane, schłodzone lub w temperaturze pokojowej. Do soków warzywnych i owocowych można dodawać sezonowe zioła, np. miętę, bazylię, aby wzbogacić smak posiłku i przełamać monotonię smaków.

Objętość każdego posiłku płynnego powinna zajmować około 0,5 l. W ciągu doby spożyte soki oczyszczające powinny posiadać objętość około 2,5 do 3 litrów. Soki odchudzające powinny pić mniejszymi łykami, dzięki czemu można przyswoić więcej wartościowych substancji odżywczych. Oprócz oczyszczających soków należy pić co najmniej 2,5 litra płynów. Poza sokami warto pić herbatki ziołowe, napary z ziół i wodę mineralną.

W okresie diety sokowej nie powinno się spożywać czarnej herbaty, kawy, alkoholu i innych używek. W czasie oczyszczającej kuracji można odczuwać osłabienie, więc nadmierny wysiłek fizyczny lepiej odłożyć na później. Warto postawić na relaks, jogę, stretching, pilates i spacery. Detoksykację organizmu można wspierać poprzez masaż, gorące kąpiele i saunę. Dieta sokowa powinna być stosowana maksymalnie 5 – 7 dni.

Powrót do stałych posiłków

Po zakończeniu diety sokowej należy stopniowo powracać do normalnej diety, przyzwyczajając organizm do stałych pokarmów i większej ilości kalorii. W ciągu pierwszych dni od zakończenia sokowej kuracji należy spożywać owoce i warzywa, ale w nieprzetworzonej lub gotowanej postaci. Nadal powinno spożywać się i płyny zgodnie z zaleceniami opisywanymi powyżej oraz dbać o regularne spożywanie posiłków.

W drugim dniu wychodzenia z diety sokowej można dodać do warzyw trochę oliwy lub oleju kokosowego. Można spożywać orzechy, nasiona i pestki dyni oraz warzywa skrobiowe, a także jaja. W dniu trzecim i czwartym jadłospis można wzbogacić o inne produkty – chude mięso, ryby, ryż i kasze niezawierające glutenu. Od piątego dnia można stopniowo wprowadzać do jadłospisu produkty spożywane przed dietą sokową, z wyjątkiem produktów wysoko przetworzonych. Dzięki temu można skutecznie kształtować zdrowe nawyki żywieniowe.

Przeciwwskazania do stosowania kuracji

Dieta sokowa nie powinna być stosowana przez osoby cierpiące na nadciśnienie lub cukrzycę. Przeciwwskazaniem do stosowania kuracji sokowej są również choroby serca i układu krążenia oraz przewlekłe choroby. Dieta sokowa nie jest przeznaczona dla kobiet w ciąży, kobiet karmiących piersią, osób starszych, dzieci i młodzieży. Osoby pracujące fizycznie oraz intensywnie trenujące również powinny zrezygnować z tej formy detoksykacji.

Zalety kuracji sokowej

Kuracja sokowa dostarcza organizmowi witaminy i minerały, w tym głównie witaminy rozpuszczalne w wodzie (m.in. witaminy z grupy B, witaminę A i C). Przeciwutleniacze wchodzące w skład soków owocowych i warzywnych są znacznie lepiej przyswajalne przez organizm, ponieważ są dostępne w formie płynnej, a nie stałej. Kuracja pomaga usunąć z organizmu szkodliwe produkty uboczne przemiany materii, metale ciężkie i inne toksyny. Stosowanie kuracji sokowej wzmacnia układ odpornościowy, a także pomaga przeciwdziałać rozwojowi chorób cywilizacyjnych, w tym chorób nowotworowych.

Dieta oczyszczająca jelita pomaga zmniejszyć masę ciała i zapewnia uczucie lekkości i poprawę samopoczucia. W czasie kuracji sokowej dochodzi do zmniejszenia objętości żołądka, więc po zakończeniu kuracji łatwiej utrzymać prawidłową masę ciała.

Wady kuracji sokowej

Długotrwałe stosowanie diety sokowej może osłabić organizm i układ odpornościowy. Nie jest to uniwersalna dieta, która może być stosowana przez każdego – nie jest wskazana dla kobiet w ciąży, w okresie laktacji, sportowców i chorych na przewlekłe choroby. W czasie kuracji oczyszczającej nie można wykonywać bardzo wyczerpujących treningów. Wadą diety sokowej jest także to, że soki zawierają głównie cukry proste, co powoduje, że po wypiciu porcji 0,5 l soku dochodzi do gwałtownego podniesienia poziomu glukozy we krwi, a tym samym do dużych wyrzutów insuliny do krwi.

Podsumowanie

Dieta sokowa wymaga determinacji i wytrwałości, jednak pomaga ukształtować zdrowe nawyki i daje dobry start do zdrowej, zbilansowanej diety. Do sokowego detoksu powinno się podejść z rozsądkiem – nie wolno przedłużać trwania diety ponad zalecony okres, ponieważ może to zakończyć się szkodą dla organizmu. Przed podjęciem decyzji o przejściu na detoks sokowy należy skonsultować się z dietetykiem lub lekarzem, aby upewnić się, że nie ma żadnych przeciwwskazań do jej stosowania.

Ostropest plamisty – skład, właściwości i zastosowanie

Ostropest plamisty (łac. Silybium marianum) uchodził za roślinę o dobroczynnym działaniu już w okresie starożytności. Przez niektórych jest uznawana za zbędny chwast, przez innych – ziele o tajemniczych i wyjątkowych właściwościach.

Ostropest plamisty rośnie dziko oraz występuje prawie we wszystkich regionach świata. Gatunek wywodzi się z obszarów śródziemnomorskich oraz należy do rodziny astrowatych. Pod względem wyglądu przypomina ona nieco oset. Ostropest plamisty posiada grubą łodygę, której wysokość może sięgać nawet do 2 metrów wysokości. Roślina charakteryzuje się także kolczystymi oraz ostro zakończonymi liśćmi oraz koszyczkowatymi kwiatami.

Ostropest jako surowiec zielarski

Za najcenniejszy surowiec zielarski uchodzą owoce ostropestu plamistego. Posiadają one białe, brązowe lub szare zabarwienie. W Polsce ostropesty występuje jako dziko rosnący gatunek, niemniej plantacje ziołowe znajdują się na obszarze Lubelszczyzny, Wielkopolski i na Kujawach. Produkty ziołowe na bazie ostropestu są dostępne do nabycia w sklepach i aptekach stacjonarnych oraz internetowych.

W zależności od pochodzenia i producenta poszczególne produkty mogą różnić się pod względem zawartości substancji aktywnych i jakości. Nasiona ostropestu plamistego są dostępne w cenie kilku złotych za 100 g nasion. Na rynku jest dostępny także olej z ostropestu plamistego (ok. 10 zł/100 ml oleju).

Zastosowanie ostropestu plamistego

Przed rozpoczęciem stosowania produktów ziołowych wytworzonych na bazie ostropestu plamistego, należy skonsultować się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań.

Ostropest plamisty wspiera leczenie łuszczycy, a także wykazuje właściwości przeciwgrzybicze. Ponadto, ziele wspiera odchudzanie. Omawiana roślina zielarska jest znana głównie z tego, że oczyszcza wątrobę. Właściwości oczyszczające wynikają głównie z zawartości sylimaryny.

Sylimarynę jako substancję aktywną stosuje się do produkcji leków stosowanych w terapii zatruć pokarmowych. Substancja pozyskiwana z owoców ostropestu charakteryzuje się właściwościami przeciwzapalnymi, antynowotworowymi i żółciotwórczymi. Ponadto, sylimaryna działa antyoksydacyjnie oraz obniża poziom cholesterolu we krwi.

Dzięki zawartości powyższego składnika ostropest plamisty wspiera pracę i proces regeneracyjny wątroby, tworząc dla niej naturalną barierę zapobiegającą szkodliwym efektom działania alkoholu, metali ciężkich i pestycydów oraz leków, takich jak antybiotyki czy cytostatyki.

Produkty ziołowe wyprodukowane na bazie ostropestu plamistego są wykorzystywane pomocniczo w leczeniu marskości wątroby, wirusowego zapalenia wątroby, stłuszczenia wątroby i żółtaczki. Obecnie ostropest plamisty znajduje zastosowanie w medycynie konwencjonalnej, niemniej przez ostatnie stulecia wykorzystywano go w medycynie alternatywnej w przypadku zatruć grzybami zawierającymi toksyczne substancje. Badania dowiodły, że podanie wyciągu z ostropestu plamistego zmniejsza ryzyko zgonu i trwałych uszkodzeń wewnętrznych, jeżeli zostanie podane po kilku minutach od zjedzenia trujących grzybów i w odpowiedniej dawce.

Obecnie ostropest plamisty jest dostępny w formie różnych preparatów, począwszy od oleju, a skończywszy na kapsułkach.

Zawartość ostropestu plamistego

Głównym aktywnym składnikiem ostropestu plamistego jest sylimaryna, której działanie zostało opisane wyżej. Niemniej ostropest plamisty zawiera również inne cenne składniki, w tym m.in.:

  • flawonoidy,
  • fitosterole,
  • kwas linolowy,
  • aminy biogenne,
  • garbniki,
  • sole mineralne,
  • witaminę C.

Ostropest plamisty jest polecany diabetykom oraz osobom, które chcą obniżyć poziom złego cholesterolu LDL w organizmie. Omawiana roślina korzystnie wpływa na regulowanie poziomu glukozy we krwi i pobudzenie wydzielania soku żołądkowego. Ostropest plamisty posiada również korzystny wpływ na skórę. Preparaty ziołowe przygotowane na jego bazie są stosowane w przypadku łuszczycy i w przebiegu stanów zapalnych skóry.

Zastosowanie ostropestu plamistego obejmuje zatem nie tylko choroby wątroby, ale także cukrzycę, miażdżycę, łuszczycę i niektóre inne choroby zapalne skóry.

Ostropest plamisty wykazuje również silne właściwości antyoksydacyjne. Można stosować ziele pomocniczo w przebiegu profilaktyki antynowotworowej. Według niektórych źródeł ostropest plamisty może być stosowany również pomocniczo w przypadku zaburzeń koncentracji i pamięci. Ostropest plamisty oczyszczając organizm z toksyn powoduje przyspieszenie metabolizmu, a tym samym wspiera odchudzanie.

Właściwości oleju z ostropestu plamistego

Olej z ostropestu plamistego jest jedną z postaci przetworzonego surowca zielarskiego, cieszącą się chyba największą popularnością (poza suplementami diety). Alternatywą dla oleju z ostropestu są nasiona w wersji całej lub sproszkowanej. Olej z ostropestu tłoczony na zimno charakteryzuje się właściwościami opisanymi powyżej – pomaga obniżyć poziom cholesterolu LDL, utrzymać poziom glukozy na prawidłowym poziomie oraz oczyścić organizm.

Olej z ostropestu plamistego może być stosowany nie tylko doustnie, ale również zewnętrznie – na skórę, w przypadku, gdy ma wspomóc leczenie chorób skóry, np. łuszczycy. Olej z nasion ostropestu może łagodzić oparzenia i wspierać proces gojenia się ran. U osób, które nie są na niego uczulone, a cierpią na alergię kontaktową i atopową, olej z ostropestu plamistego pomaga łagodzić objawy skórne alergii. Produkt ziołowy wykazuje właściwości antybakteryjne i przeciwgrzybicze.

Olej z ostropestu plamistego sprawdza się także jako produkt o właściwościach kosmetycznych. Można go stosować między innymi w celu rozjaśnienia i odmłodzenia skóry oraz w przypadku trądziku. Olej z ostropestu plamistego pomaga wygładzić zmarszczki i rozjaśnić przebarwienia. Dodatkowo można stosować go jako odżywkę do paznokci aplikując na płytkę i skórę wokół płytki paznokciowej. Produkt poprawia wygląd suchych włosów dodając im blasku i miękkości. Opisane właściwości oleju z ostropestu plamistego są efektem działania zawartych w nim polifenoli i witamin (m.in. C, E, K).

Inne produkty z ostropestu plamistego

Oprócz oleju z ostropestu plamistego jest dostępny także produkt ze zmielonych nasion tej rośliny. Niemniej w procesie przemiału dochodzi do utraty cennych składników odżywczych zawartych w nasionach. Dlatego dla uzyskania optymalnych efektów suplementacji warto wybrać całe nasiona i zmielić je przed spożyciem. Wówczas utrata składników aktywnych będzie znacznie mniejsza.

Innym produktem wytwarzanym z ostropestu plamistego jest herbata. Ziołowy napar powinien być przygotowywany ze świeżo zmielonych ziaren. Do naparu można dodać liście mięty pieprzowej i łyżeczkę miodu, dla poprawy smaku. Niestety drobno zmielone ziarna ostropestu plamistego charakteryzują się nieco gorzkim posmakiem.

Herbatę z ostropestu plamistego warto spożywać przed posiłkiem, nie częściej niż cztery razy dziennie. Podobnie, olej z ostropestu powinien być spożywany przed posiłkiem, najlepiej około 30 minut przed jego spożyciem, w ilości 1 łyżeczki oleju trzy razy dziennie. Olej z ostropestu plamistego może być także dodawany do wypieków i sałatek.

Przed zastosowaniem ostropestu plamistego i przygotowanych na jego bazie produktów ziołowych należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, nie tylko w zakresie możliwości ich stosowania, ale również odnośnie do zalecanej dawki produktu. Każdy produkt – nawet najzdrowszy – stosowany w nadmiarze, może okazać się szkodliwy dla zdrowia.

Niedoczynność tarczycy: dieta w chorobie Hashimoto

Niedoczynność tarczycy, znana także jako choroba Hashimoto, jest zaburzeniem pracy gruczołu tarczowego polegającym na zmniejszeniu ilości produkowanych hormonów poniżej normy, czyli w zbyt małych ilościach w porównaniu z rzeczywistym zapotrzebowaniem organizmu.

Powyższe zaburzenie determinuje kolejne, związane z niedoborem hormonów tarczycy. Objawy zaburzeń funkcjonowania gruczołu tarczowego opisanych pokrótce na wstępie tego artykułu, mogą być bardzo zróżnicowane. Do najczęściej występujących symptomów niedoczynności tarczycy należą przewlekłe zmęczenie, ospałość i trudności z utrzymaniem prawidłowej masy ciała. W zależności od przyczyny niedoczynności tarczycy można wyróżnić jej postać wtórną i pierwotną.

Przyczyny niedoczynności tarczycy

Pierwotna niedoczynność tarczycy może być spowodowana uszkodzeniem tarczycy w następstwie operacji, a także być spowodowana zapaleniem tarczycy w przebiegu choroby Hashimoto, albo jako następstwo radioterapii z użyciem jodu.

Wtórna niedoczynność tarczycy jest natomiast następstwem niedoboru hormonu TSH, czyli hormonu tyreotropowego. Najczęściej jest to skutek uszkodzenia przysadki mózgowej, albo nieprawidłowego działania podwzgórza. Do rozwoju niedoczynności tarczycy może dojść po usunięciu gruczołu podczas operacji zwanej tyroidektomią. Usunięcie tarczycy jest sposobem leczenia między innymi takich chorób, jak:

  • choroba Gravesa – Basedowa,
  • nowotwór tarczycy,
  • wole guzkowe toksyczne,
  • wole wieloguzkowe.

Choroba Hashimoto a niedoczynność tarczycy

Należy podkreślić, że choroba Hashimoto jest jedną z postaci niedoczynności tarczycy, jednak pojęcie niedoczynności gruczołu tarczowego ma znacznie szerszy zakres, mimo że w potocznym języku pojęcia te są używane zamiennie. Choroba Hashimoto jest najczęściej występującą postacią zapalenia tarczycy oraz najczęstszą przyczyną pierwotnej niedoczynności tego gruczołu.

Choroba Hashimoto jest schorzeniem rozwijającym się na podłożu autoimmunologicznym, w następstwie zaburzeń układu odpornościowego polegających na nastawianiu się komórek odpornościowych przeciwko organizmowi. Dokładne przyczyny rozwoju choroby Hashimoto nie są znane.

Układ immunologiczny zostaje skierowany przeciwko białkom tarczycowym uznając je za ciała obce i niszczy je. W konsekwencji dochodzi do upośledzenia syntezy hormonów tarczycy. Choroba Hashimoto może mieć utajony przebieg – wówczas nie towarzyszą jej inne symptomy, a chory nie wie, że cierpi na to schorzenie. Niemniej w przebiegu choroby dochodzi do powiększenia tarczycy i powstawania wola.

Leczenie choroby Hashimoto

Leczenie choroby Hashimoto opiera się na stosowaniu farmakoterapii oraz prowadzenia zdrowego trybu życia, którego głównym elementem jest prawidłowy sposób odżywiania. Dieta w przebiegu niedoczynności tarczycy powinna być zrównoważona, zbilansowana i racjonalna. Jej zadaniem jest dostarczenie organizmowi wszystkich niezbędnych składników odżywczych, stosownie do jego zapotrzebowania.

Warto skonsultować się z dietetykiem, który przygotuje odpowiedni jadłospis, dostosowane do indywidualnych potrzeb. Choroba Hashimoto często współwystępuje z cukrzycą i innymi chorobami, dlatego korzystanie z ogólno dostępnych jadłospisów lub samodzielne układanie dziennego menu nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem. W przypadku niedoczynności tarczycy problemem jest zmniejszone tempo metabolizmu, które nawet w przypadku stosowania zbilansowanej diety może doprowadzić do zwiększenia masy ciała.

Z drugiej strony, drastyczne ograniczenie ilości spożywanych kalorii nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ aktywność tarczycy jest w dużej mierze uzależniona od ilości spożywanego pokarmu. W związku z tym, ograniczanie kaloryczności i objętości posiłków może powodować, że gruczoł tarczowy zacznie pracować jeszcze gorzej.

Podstawowe zasady diety w przebiegu choroby Hashimoto

Dieta w przebiegu niedoczynności tarczycy powinna być przede wszystkim urozmaicona. Jadłospis musi obejmować od około 4 do 5 niewielkich posiłków dziennie, w regularnych odstępach czasu, najlepiej co 3 – 4 godziny. Ostatni posiłek powinien być spożyty najpóźniej 2-3 przed snem. Dzięki temu jadłospis zakładający obniżoną kaloryczność posiłków nie spowoduje spowolnienia tempa przemiany materii, a wręcz przeciwnie.

Choroby Hashimoto nie wolno ignorować

Nieleczona choroba Hashimoto może prowadzić do bardzo poważnych konsekwencji zdrowotnych. Niedoczynność tarczycy, która nie jest prawidłowo leczona, prowadzi do uczucia ospałości, wypadania włosów, zaparć i zaburzeń miesiączkowania, a także spowolnienia tempa przemiany materii prowadzącego do nadwagi, a nawet do otyłości.

Produkty wskazane w chorobie Hashimoto i innych postaciach niedoczynności tarczycy

Dieta w przebiegu choroby Hashimoto oraz w innych postaciach niedoczynności tarczycy wygląda bardzo podobnie. Podstawowym założeniem diety jest zwiększone spożycie białka i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych oraz węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym. Dieta w przebiegu Hashimoto i niedoczynności tarczycy powinna uwzględniać białko zwierzęce, które jest dobrym źródłem tyroksyny niezbędnej do produkcji hormonów tarczycy. Szczególnie zalecane są rodzaje mięs z niewielką zawartością tłuszczu, takich jak drób, królik, wołowina i cielęcina. Na talerzu osoby chorej na niedoczynność tarczycy powinny znaleźć się także chude i tłuste ryby (morskie lub słodkowodne), jaja, odtłuszczone mleko i jego przetwory.

Niedoczynność tarczycy może współwystępować z insulinoopornością i zaparciami. W związku z tym w diecie głównym źródłem cukru powinny być węglowodany złożone, które charakteryzują się niskim indeksem glikemicznym a jednocześnie, którym towarzyszy duża ilość błonnika pokarmowego. Warto spożywać przede wszystkim pełnoziarniste produkty zbożowe, w tym pieczywo razowe, pełnoziarniste makarony i płatki owsiane.

Cennymi źródłami błonnika są również ryż brązowy, siemię lniane i kasze. W diecie w przebiegu niedoczynności tarczycy cukru dostarczają także owoce i warzywa. Podstawą jadłospisu powinny być warzywa – są niskokaloryczne, zawierają dużo błonnika pokarmowego i wody oraz są źródłem wielu witamin i minerałów.

Szczególnie polecane są takie warzywa i owoce, jak:

  • cukinia, pomidory i inne z rodzaju psiankowatych,

  • marchew, pietruszka i inne warzywa korzeniowe,

  • słodkie bataty i dynia, papryka,

  • owoce cytrusowe,

  • jabłka, morele, banany, figi, winogrona,

  • owoce jagodowe, w tym, np. truskawki, borówki i wiśnie.

Tłuszcze w diecie Hashimoto i niedoczynności tarczycy

Zarówno w przypadku choroby Hashimoto, jak i innych formach niedoczynności tarczycy, głównym źródłem tłuszczów w diecie powinny być roślinne produkty. Dietetycy podkreślają, że należy dostarczać odpowiednią dawkę wielonienasyconych kwasów omega-3, których źródłem są m.in. tuńczyk, makrela, łosoś, pstrąg, olej lniany i oliwa z oliwek.

Dla osób cierpiących na chorobę Hashimoto diety niskotłuszczowe są niekorzystne – mogą one wręcz sprzyjać zaburzeniom pracy układu immunologicznego oraz przyczyniać się do niedostatecznej podaży witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, do których należą A, D, E i K.

Zapotrzebowanie na jod w Hashimoto

Dieta w przebiegu niedoczynności tarczycy, w tym choroby Hashimoto, powinna zaspokajać zapotrzebowanie na witaminy i minerały niezbędne do zapewnienia odpowiedniej pracy tarczycy. Bardzo istotne jest zadbanie o prawidłowy poziom jodu w diecie. Głównym źródłem jodu są ryby, owoce morza oraz sól jodowana i wody mineralne wzbogacane w jod.

Jednakże dla prawidłowej pracy tarczycy potrzebne są także takie minerały, jak cynk, selen, żelazo, witamina B12 i witamina D. Głównym źródłem cynku są mięso, jaja, fasola, nasiona słonecznika i dyni oraz ciecierzyca, czosnek, cebula, siemię lniane i grzyby. Selen znajdziemy przede wszystkim w orzechach brazylijskich, ale nie tylko. Ten mikroelement znajduje się również w rybach (m.in. w dorszu, makreli, halibucie) i nasionach roślin strączkowych.

Żelazo może być dostarczane w formie produktów roślinnych (m.in. szpinak, zarodki pszenne, otręby, boćwina, buraki) oraz zwierzęcych (m.in. mięso, ryby, jaja). Żelazo pochodzące z produktów zwierzęcych jest lepiej przyswajalne.

Dieta w przebiegu niedoczynności tarczycy, w tym w przebiegu choroby Hashimoto powinna dostarczać również odpowiednie ilości witaminy B12. Jej cennym źródłem są ponadto produkty pochodzenia zwierzęcego, w tym drób, wołowina, podroby (np. wątróbka), ryby i owoce morza, a także jaja. Z kolei witaminę D znajdziemy przede wszystkim w tranie, rybach i jajach. Witamina D powstaje również pod wpływem ekspozycji skóry na promieniowanie słoneczne.

Produkty o właściwościach wolotwórczych

Osoby cierpiące na niedoczynność tarczycy, w tym na chorobę Hashimoto, powinny unikać produktów o właściwościach wolotwórczych, ponieważ ograniczają one przyswajanie jodu w układzie pokarmowym. Należą do nich soja i jej przetwory oraz niektóre warzywa, w tym między innymi kapusta, brukselka, kalafior, brokuł, kalarepa i jarmuż. Właściwości wolotwórcze są przypisywane także rzepie i brukwi.

Niezdrowe tłuszcze nasycone i trans

Zarówno w zbilansowanej diecie, jak i w diecie w niedoczynności tarczycy, należy unikać produktów zawierających nasycone tłuszcze. Sprzyjają one rozwojowi miażdżycy i innych chorób serca i układu krwionośnego. Lepiej unikać tłustych mięs i kiełbas, boczku, smalcu, słoniny i masła.

Szkodliwe dla zdrowia są również tłuszcze trans znajdujące się w margarynach oraz w wysoko przetworzonych produktach spożywczych, takich jak ciasta i ciastka, lody, desery i biszkopty, słone przekąski i dania typu fast food. Z diety powinno się także wyeliminować płatki śniadaniowe (te z cukrem, olejem palmowym i konserwantami), konserwy, parówki, dania typu instant oraz słodzone napoje.

Nietolerancja laktozy, glutenu i goitrogeny

Choroba Hashimoto może współwystępować z nietolerancją glutenu i laktozy oraz z alergią na białka mleka krowiego lub gluten. W takich przypadkach może być konieczne ograniczenie spożycia mleka i przetworów mlecznych oraz stosowanie diety bezglutenowej.

Ostatnie doniesienia ze świata nauki wskazują na to, że rozwój chorób autoimmunologicznych może mieć pewien związek z glutenem. Wobec tego w przebiegu choroby Hashimoto wiele osób decyduje się na stosowanie diety bezglutenowej. Spożywanie produktów zawierających gluten może sprzyjać reakcjom autoimmunologicznym, czyli powstawaniu przeciwciał atakujących tkankę tarczycy.

W przebiegu choroby Hashimoto lepiej unikać kaszy jaglanej, która zawiera goitrogeny przyczyniające się do zaburzeń wchłaniania jodu i zaburzają pracę hormonów tarczycy. Nie należy też dostarczać organizmowi nadmiernych dawek jodu, ponieważ może to doprowadzić do zaostrzenia odpowiedzi zapalnej.

Odchudzanie z Hashimoto

Odchudzanie w przebiegu choroby Hashimoto nie jest proste – tak jak w przypadku innych postaci niedoczynności tarczycy. Niemniej prawidłowe leczenie farmakologiczne oraz zbilansowana dieta połączona z aktywnością fizyczną, prowadzą do utrzymania prawidłowej masy ciała. Aktywność fizyczna w przebiegu choroby Hashimoto jest zalecana w postaci umiarkowanej. Chorzy powinni unikać ćwiczeń wymuszających intensywny, ale krótki wysiłek fizyczny. Warto poświęcić czas na bieganie, jazdę na rowerze i szybki marsz, a także pływanie. Zalecana dawka aktywności fizycznej w tygodniu to 3 treningi po co najmniej 30 minut.